Is it rolling, Bob?

Robert Allen Zimmerman á sér fáa líka í tónlistarsögunni, fáir telja hann góðann söngvara og mörgum þykir hann slakur gítarleikari en það er ljóst að hann á sér fáa, jafnvel enga jafnoka hvað laga- og textasmíðar varðar. Árið 1969 gaf hann út plötuna Nashville Skyline, plata sem er yfirleitt ekki talin meðal hans vinsælustu platna en á svo sannarlega heima þar. Þessi plata er að mörgu leyti öðruvísi en það sem hann hafði gefið út áður, í stað grafalvarlegra mótmælasöngva kom léttvægt kántrýrokk, oftar en ekki með húmorískum textum sem hentuðu einkar vel þeirri tónlistarstefnu. Ekki nóg með að tónlistarstíllinn breyttist heldur hafði karlinn nýlega gefið upp reykingar sem leiddi af sér mýkri og þægilegri rödd en hann var frægur fyrir.

Platan hefst á dúett með engum öðrum en Johnny Cash, þar taka þeir félgar saman Girl From The Northern Country sem hafði áður birst á The Freewheelin' Bob Dylan. Þetta fallega lag er töluvert breytt frá upprunalegu útgáfunni en hentar þeim félögum þó einkar vel í rólegri kassagítarútgáfu. Næstu lög eru af ýmsum toga þrátt fyrir að eiga öll sameiginlegan kántrý bakgrunn. Instrumental lagið Nashville Skyline Rag byggist upp á klassískri kántrý-laglínu og opnar plötuna fyrir því sem á eftir kemur. Lögin eru flest stutt og vel útfærð fyrir hljómsveitina sem spilaði með honum á plötunni. Þrátt fyrir það helst live-tilfinningin sem oftar en ekki glatast hjá prodúserum samtímans. Lagið Lay Lady Lay er hugsanlega frægasta lag plötunnar, vissulega melódískt, en á annann hátt en flest önnur lög plötunnar. Vafalaust eitt það eftirminnilegasta. Hin lögin skera sig ekki jafn mikið úr en eru vissulega í toppklassa hvert eitt og einasta, melódían skín oftar en ekki vel í gegn í kántrýbúningnum og fjölbreytt hljóðfæri hljómsveitarinnar gefa þeim nýjan blæ.

Platan var síðasta plata Dylans á sjöunda áratugnum og markaði í raun endalok þess stöðugleika sem hafði einkennt hann allt frá upphafi. Þrátt fyrir að vera aðeins rétt rúmar 26 mínútur að lengd líður platan ekki fyrir það, því um leið og lokatónarnir hverfa út í sandinn er kominn tími til að byrja aftur á fyrsta lagi. Þetta má svo gera nokkrum sinnum í röð án þess að fá leið á plötunni, í hvert skipti má maður eiga von á að heyra eitthvað nýtt! Án efa plata sem getur gert örgustu metalhausa að mýkstu mönnum, læknað krabbamein og þynnku og leyst önnur vandamál heimsins, hver sem þau kunna að verða. Þetta er ein af þeim plötum sem hver maður verður í það minnsta að íhuga að skella á fóninn áður enn heimurinn ferst!

Fyrir áhugasama þá er hægt að nálgast plötuna fyrir 5 pund í Virgin Megastore, London, látið ekki coverið plata ykkur því innihaldið er engu líkt!

Efnisorð: Danni

skrifað af criticts 19:36 criticts